Opaska na kolano Neevo

Sześćdziesiąt dwa lata i dalej gram w badmintona cztery poranki w tygodniu. Ból zaczynał się gdzieś w trzecim secie i zostawał ze mną do wieczora. Dwa tygodnie i przestałem go zauważać. Jedną trzymam w torbie, drugą w aucie, żeby nigdy nie zostać bez.

Cały dzień w górę i w dół po rusztowaniu. Najgorsze były schody, a schodzenie dużo gorsze niż wchodzenie. Założyłem pod spodnie robocze i pod koniec pierwszej zmiany zorientowałem się, że ani razu nie pomyślałem o kolanie. Nie zdarzyło mi się to od dwóch lat.

Do biegania działa dokładnie tak, jak obiecują. Cztery gwiazdki tylko dlatego, że sama musiałam dojść, jak ją ustawić — ma siedzieć pod rzepką, nie na niej. Jak już trafiłam, różnica była oczywista. Rysunek w pudełku oszczędziłby mi tygodnia.

Czternaście kilometrów do pracy rowerem w jedną stronę. Kolano protestowało na każdym podjeździe. Trzy tygodnie z tym i podjazdy znów są po prostu podjazdami. Pod kolarkami nic nie obciera, a tego się trochę obawiałem.

Dwunastogodzinne dyżury na twardej posadzce. Próbowałam opasek, tejpów, żeli, wszystkiego. To jedyna rzecz, którą przechodziłam cały dyżur bez poprawiania. Dwie koleżanki już pytały, skąd mam.

Porządny sprzęt na orlik. Trzyma się tam, gdzie ją założysz, i po dziesięciu minutach zapominasz, że ją masz. Odejmuję gwiazdkę, bo pasek jest u mnie odrobinę za długi i muszę chować nadmiar, ale to drobiazg.

Czterdzieści godzin tygodniowo w magazynie, przez pół dnia w przysiadzie przy podnoszeniu. Zaczynałam bać się poniedziałków. Miesiąc później skończyłam tydzień bez tego głębokiego bólu za rzepką, który wracał ze mną do domu.

Osiemnaście dołków kończyło się kuśtykaniem do auta. Teraz schodzę z ostatniego greenu tak samo, jak wchodziłem na pierwszy tee. Partnerzy zauważyli różnicę, zanim zdążyłem cokolwiek powiedzieć.

Cztery dni w Bieszczadach z tym na kolanie. Mokro, błoto, strome zejścia — czyli dokładnie to, co zawsze wykańcza mi kolana. Ani razu nie zjechała, a po powrocie odpadły mi zwykłe dwa dni dochodzenia do siebie.

Wróciłem na koszykówkę dwa razy w tygodniu, a już właściwie odpuściłem. Trzeba kilku dni, żeby przyzwyczaić się do nacisku, ale potem przestaje się go czuć. Dopłaciłbym za ciemniejszą wersję kolorystyczną.

Mam działkę i klękanie zrobiło się prawie niemożliwe. Założyłam w pierwszą sobotę po dostawie i przesadzałam przez cztery godziny. Wstałam na końcu bez łapania się płotu.

Dwa labradory, półtorej godziny spaceru dziennie i kolano, które zaczęło wyznaczać limit kilometrów. Koniec z tym. W niedzielę zrobiliśmy jedenaście kilometrów i spokojnie szedłbym dalej.

Wskoki na skrzynię i wall bally to dwa ruchy, które po cichu odpuszczałam od prawie roku. Trener podsunął pasek na ścięgno rzepki. Pierwszy trening na pełnym zakresie bez tego ostrego zahaczenia i prawie się popłakałam.

Uczciwie: pomaga, ale nie z dnia na dzień. Pierwszy tydzień prawie nic nie czułem i o mało nie odesłałem. Gdzieś koło dziesiątego dnia coś drgnęło i dziś powiedziałbym, że bólu jest może o dwie trzecie mniej. Warto wytrwać, tylko nie liczcie na efekt od razu.

Przeszłam Orlą Perć z jedną na każdej nodze. Zejście to kilka kilometrów po kamieniach i normalnie właśnie tam się rozsypuję. Wróciłam do auta z zakwasami w udach i zerem w kolanach.

Zabrałem na tydzień na narty. Pod bielizną termiczną w ogóle nie czuć, że jest, i wytrzymała wszystkie sześć dni. Jedyny minus to że silikon robi się ciepławy, jak stoi się długo w kolejce do wyciągu, ale na stoku jest idealnie.